Index
Portal
Kalender
FAQ
Registreren
InloggenDutchsurfer.be
Wie zijn er online?
Er zijn in totaal 2 gebruikers online :: 0 Geregistreerd, 0 verborgen en 2 gasten Geen
Het hoogste aantal gelijktijdige online gebruikers is 66. Dit aantal is bereikt op do sep 17, 2009 11:56 am.
Laatste onderwerpen
Meest actieve berichtenplaatsers
| Admin (41) |
| |||
| MJ (14) |
| |||
| Martine (8) |
| |||
| Willy (7) |
| |||
| Marianne (5) |
| |||
| NIX005 (5) |
| |||
| marieke van der sluis (3) |
| |||
| Emerella (2) |
| |||
| Marianne1 (2) |
| |||
| Peter (2) |
|
Advertenties
HULPT DIENSTEN
ik ben 48 jaar
Pagina 1 van 1 • Deel •
ik ben 48 jaar
Andre77 op ma aug 17, 2009 6:05 pm
Hallo, ik ben 48 jaar en heb last van mijn rug sinds mijn 15de . Er zijn veel onderzoeken gedaan in verschillende ziekenhuizen in Groningen en ze hebben niets kunnen vinden op foto’s.
In die tijd kwam ik er ook achter dat ik lesbisch ben, de heren doktoren waren het er toen over eens dat het dan wel psychisch zou zijn. Mijn ouders hebben het er niet bij laten zitten en hebben aangedrongen op verdere onderzoeken. Er werden verdere onderzoeken gedaan op voorwaarden dat ik mij ook psychisch zou laten onderzoek, mijn ouders gingen hiermee akkoord in overleg met mij.
Er werden ondertussen zenuwen verdoofd in mijn been en inderdaad de pijn werd minder, dus een operatie om de zenuw door te snijden. Na een paar dagen bleek dat ik nog steeds veel pijn had, dus een spuit in mijn been en weer een operatie dit tot 3x waardoor er 4 zenuwen zijn doorgesneden. Ik werd naar een psycholoog gestuurd en er werden hersens onderzoeken gedaan welke weet ik niet meer. Ik werd opgenomen op een afdeling psychiatrie.
Dit was halverwege de jaren 70.
Er werden veel gesprekken met mij gevoerd en soms kreeg ik de indruk dat ze me een of andere ziekte wilden aanpraten, ik moest medicatie slikken, librium en nog iets wat er op leek.
Ik had het erg moeilijk in die tijd. Op een avond heb ik mijn vader gebeld dat hij me moest komen halen omdat ik het daar niet vol kon houden.
Mijn vader heeft mij gehaald en naar huis gebracht, intussen was ik wel afhankelijk geworden van medicatie en zat helemaal te beven. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb de situatie uitgelegd en gevraagd of ik medicatie kon krijgen om af te bouwen. Hij vond dat ik daar maar had moeten blijven dan had ik de medicatie gehad die ik nodig had. Daar stond ik verslaafd aan de medicijnen en ik had niets, alleen mijn ouders. Al met al heb ik het redelijk gered met veel pijn en door te gaan maar wel met krukken moeten lopen.
Toen ik 25 was heb ik een brief geschreven aan een arts in Utrecht. Ik ben daar geweest en na 2 dagen opname vertelde hij mij dat ik geopereerd werd aan een hernia. Hij liet mij de foto’s zien en ook de foto’s van 10 jaar eerder waar deze ook al op te zien was. Ik was de arts erg dankbaar maar kon het toch niet laten om te zeggen:” dat ik niet beter wist dat iets wat psychisch was toch niet geopereerd kon worden?”. Ik heb gevraagd of het zin had om de artsen aan te klagen, deze man was hier heel duidelijk in en zei: wij artsen bijten elkaar niet. Ik heb het gelaten voor wat het is. Na de operatie is het jaren beter gegaan met mij maar geen dag zonder pijn. Regelmatig fysiotherapie, alternatieve geneeswijzen geprobeerd maar geen dag zonder pijn. De ene dag meer dan de ander. Ik heb een leuke baan maar iedere dag veel pijn.
Op 17 april dit jaar gigantisch door mijn rug gegaan, kon niets meer vreselijke pijnen, uitval en kon niet zitten alleen plat liggen ging redelijk. Mij huisarts en mijn vrouw stonden erop dat ik werd opgenomen. MRI gedaan waar wel wat vernauwing is te zien maar volgens de doktoren kon dit niet zovel pijn veroorzaken. Medicijnen tegen de pijn en moet er maar mee leren leven.
Ik slik nu 3x daags oxy contin 20 mg (morfine) 4x daags ibrufen zetpillen en 4x daags 2 paracetamol 500 mg. Daar moet ik mee leren leven.
Ik heb contact gezocht met dokter R.Hess in Belgie. Ik heb een gesprek gehad hij heeft de foto’s en de MRI bekeken die ik had mee genomen, voor hem was het duidelijk: slijtage, littekenweefsel en vernauwing. Ik word 18 augustus geopereerd en hij heeft mij verzekerd pijnvrij te krijgen.
Hij gaat 2 wervels vast zetten, de vernauwing verhelpen, de verwoekering van de onderste wervel glad maken. Wanneer dit niet voldoende is gaat hij verder onder zoeken doen om mij te helpen.
Beste mensen, laat je niet zomaar weg sturen met de woorden: “leer er maar mee leven”ik geef in ieder geval nog lang niet op. Ik wil een leuk leven hebben met mijn vrouw en dochtertje en weer werken want ik heb een te leuk leven.
In die tijd kwam ik er ook achter dat ik lesbisch ben, de heren doktoren waren het er toen over eens dat het dan wel psychisch zou zijn. Mijn ouders hebben het er niet bij laten zitten en hebben aangedrongen op verdere onderzoeken. Er werden verdere onderzoeken gedaan op voorwaarden dat ik mij ook psychisch zou laten onderzoek, mijn ouders gingen hiermee akkoord in overleg met mij.
Er werden ondertussen zenuwen verdoofd in mijn been en inderdaad de pijn werd minder, dus een operatie om de zenuw door te snijden. Na een paar dagen bleek dat ik nog steeds veel pijn had, dus een spuit in mijn been en weer een operatie dit tot 3x waardoor er 4 zenuwen zijn doorgesneden. Ik werd naar een psycholoog gestuurd en er werden hersens onderzoeken gedaan welke weet ik niet meer. Ik werd opgenomen op een afdeling psychiatrie.
Dit was halverwege de jaren 70.
Er werden veel gesprekken met mij gevoerd en soms kreeg ik de indruk dat ze me een of andere ziekte wilden aanpraten, ik moest medicatie slikken, librium en nog iets wat er op leek.
Ik had het erg moeilijk in die tijd. Op een avond heb ik mijn vader gebeld dat hij me moest komen halen omdat ik het daar niet vol kon houden.
Mijn vader heeft mij gehaald en naar huis gebracht, intussen was ik wel afhankelijk geworden van medicatie en zat helemaal te beven. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb de situatie uitgelegd en gevraagd of ik medicatie kon krijgen om af te bouwen. Hij vond dat ik daar maar had moeten blijven dan had ik de medicatie gehad die ik nodig had. Daar stond ik verslaafd aan de medicijnen en ik had niets, alleen mijn ouders. Al met al heb ik het redelijk gered met veel pijn en door te gaan maar wel met krukken moeten lopen.
Toen ik 25 was heb ik een brief geschreven aan een arts in Utrecht. Ik ben daar geweest en na 2 dagen opname vertelde hij mij dat ik geopereerd werd aan een hernia. Hij liet mij de foto’s zien en ook de foto’s van 10 jaar eerder waar deze ook al op te zien was. Ik was de arts erg dankbaar maar kon het toch niet laten om te zeggen:” dat ik niet beter wist dat iets wat psychisch was toch niet geopereerd kon worden?”. Ik heb gevraagd of het zin had om de artsen aan te klagen, deze man was hier heel duidelijk in en zei: wij artsen bijten elkaar niet. Ik heb het gelaten voor wat het is. Na de operatie is het jaren beter gegaan met mij maar geen dag zonder pijn. Regelmatig fysiotherapie, alternatieve geneeswijzen geprobeerd maar geen dag zonder pijn. De ene dag meer dan de ander. Ik heb een leuke baan maar iedere dag veel pijn.
Op 17 april dit jaar gigantisch door mijn rug gegaan, kon niets meer vreselijke pijnen, uitval en kon niet zitten alleen plat liggen ging redelijk. Mij huisarts en mijn vrouw stonden erop dat ik werd opgenomen. MRI gedaan waar wel wat vernauwing is te zien maar volgens de doktoren kon dit niet zovel pijn veroorzaken. Medicijnen tegen de pijn en moet er maar mee leren leven.
Ik slik nu 3x daags oxy contin 20 mg (morfine) 4x daags ibrufen zetpillen en 4x daags 2 paracetamol 500 mg. Daar moet ik mee leren leven.
Ik heb contact gezocht met dokter R.Hess in Belgie. Ik heb een gesprek gehad hij heeft de foto’s en de MRI bekeken die ik had mee genomen, voor hem was het duidelijk: slijtage, littekenweefsel en vernauwing. Ik word 18 augustus geopereerd en hij heeft mij verzekerd pijnvrij te krijgen.
Hij gaat 2 wervels vast zetten, de vernauwing verhelpen, de verwoekering van de onderste wervel glad maken. Wanneer dit niet voldoende is gaat hij verder onder zoeken doen om mij te helpen.
Beste mensen, laat je niet zomaar weg sturen met de woorden: “leer er maar mee leven”ik geef in ieder geval nog lang niet op. Ik wil een leuk leven hebben met mijn vrouw en dochtertje en weer werken want ik heb een te leuk leven.
Andre77- Aantal berichten: 1
Join date: 17-08-09 
Re: ik ben 48 jaar
MJ op di aug 18, 2009 5:14 pm
Beste Andre77,
Ik heb jou verhaal gelezen en je hebt al veel meegemaakt
en nog altijd posetief denken,vind dat je veel moed hebt en maar goed ook.
Ik hoop dat je terug goed komt met de operaties
en dat je teug alles kan doen met je vrouwtje en dochtertje
Wens jou nog het allerbeste toe en veel geluk.
Ik heb jou verhaal gelezen en je hebt al veel meegemaakt
en nog altijd posetief denken,vind dat je veel moed hebt en maar goed ook.
Ik hoop dat je terug goed komt met de operaties
en dat je teug alles kan doen met je vrouwtje en dochtertje
Wens jou nog het allerbeste toe en veel geluk.
_________________
Groetjes MJ
MJ-
Chinese dierenriem: 
Aantal berichten: 14
Join date: 26-05-09
Leeftijd: 49
Woonplaats: Zottegem -
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
» Beste Rug patiënten,
» discusdenervatie ondergaan
» Infiltraties
» Nix 005 Map
» ADMIN Hans
» Ook ik heb last van een slijmbeursontsteking
» Joe zijn mapje
» Ericaatje Map
» Gerd Mapje
» Peter Map
» Marianne 1 Map
» Emerella Map
» Marieke van der sluis Map
» Marianne Map